Μικρό εκκλησάκι βόρεια-δυτικά, ψηλά στο βουνό, καθώς κοιτάς από την πλατεία του χωριού μας, σχεδόν στο ύψος του  πολικού αστέρα...   

Κυριαρχεί σε μια τεράστια κι όμορφη περιοχή της φύσης. Κοντά του αναβλύζει καθαρό νερό και οι καστανιές δημιουργούν μια εικόνα μικρού δάσους με τεράστια δέντρα. Βράχια ξεφυτρώνουν ανάμεσα στα κλαδιά των δέντρων και των θάμνων. 

Φωτογραφία από τον ΑηΓιάννη
Τα νερά της βροχής και του χιονιού που λιώνουν, φιλτράρονται στα έγκατα απ' τις πλαγιές του ΑηΓιάννη, συγκεντρώνονται και πηγάζουν χαμηλά στο χωριό, στο υδραγωγείο της "βαβάς".   ...κι έτσι ξεδιψάει -από πάντα- η  Διάβα. Αυτό το νερό πότιζε τους μικρούς κήπους, που κάθε οικογένεια  φρόντιζε να έχει. Ο κήπος τότε, ένα μικρό οικολογικό εργαστήρι...   

Η θέαση μοναδική!  Βλέπεις τη Διάβα, χωριό και κάμπο, το ποτάμι, τα Μετέωρα, τη Καλαμπάκα, το Καστράκι και το μάτι χάνεται στον ορίζοντα προς τα Χάσια ή προς τον κάμπο των Τρικάλων.

Κι όταν τις κρύες μέρες φυσάει απ' του ΑηΓιάννη, θυμάμαι τους παλιούς γέροντες χωριανούς, που έλεγαν "έρχεται κι άλλο κρύο". Τότε, που τα κοπάδια ήταν πολλά, οι τσοπάνηδες είχαν στεναχώρια, αφού οι τροφές ήταν πάντα λιγοστές μιας και η φτώχεια  δεν επέτρεπε γεμάτες αποθήκες, τότε λοιπόν-εκείνα- τα χρόνια:

-Τι γίνεται βλάμ(η) ;

-Τι να γιν' μπλες εσύ ;  Αλέβρ' ντιπ, σταρ' ντιπ, χορτάρ' ντιπ. φσάει κι ο γαμόφλαρος απ' τον ΑηΓιάννη...



Στην εικόνα βλέπουμε το μικρό εκκλησάκι να είναι αγκαλιά με μια κουτσουπιά. Η κεραμοσκεπή  του σε άριστη κατάσταση, βαμμένο απεξω σε λευκό χρώμα, τα λιγοστά σκαλοπάτια στέρεα και το ιερό του να κοιτάει κατά τα Μετέωρα, μιας και προς τα κει είναι η ανατολή...